ΠΩΣ ΖΕΙ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Αντί άλλης Πασχάλιας ευχής θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα αναστάσιμα βιώματα του μακαριστού γέροντα Πορφύριου, όπως τα έζησα μία Τρίτη της Διακαινησίμου στο κελάκι του.
Πήγα να τον δω σαν γιατρός. Μετά την καρδιολογική εξέταση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα, με παρακάλεσε να μην φύγω. Κάθισα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεβάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του.

Με ρώτησε:

-Ξέρεις το τροπάριο πού λέει «Θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν…»;

-Ναι γέροντα, το ξέρω.

-Πες το.

Άρχισα γρήγορα-γρήγορα. «Θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτής, τῆς αιωνίου, ἀπαρχήν καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τον αἴτιο, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων Θεόν και ὑπερένδοξον».

-Το κατάλαβες;

Ασφαλώς το κατάλαβα. Νόμισα πως με ρωτάει για την ερμηνεία του. Έκανε μία απότομη κίνηση του χεριού του και μου είπε:

-Τίποτε δεν κατάλαβες βρε Γιωργάκη! Εσύ το είπες σαν βιαστικός ψάλτης… Άκου τι φοβερά πράγματα λέει αυτό το τροπάριο. Ο Χριστός με την Ανάστασή Του δεν μας πέρασε απέναντι από ένα ποτάμι, από ένα ρήγμα γης, από μία διώρυγα, από μία λίμνη η από την Ερυθρά θάλασσα. Μας πέρασε απέναντι από ένα χάος, από μία άβυσσο, πού ήταν αδύνατο να την περάσει ο άνθρωπος μόνος. Αιώνες περίμενε αυτό το πέρασμα, αυτό το Πάσχα. Ο Χριστός μας πέρασε από… τον θάνατο, στη Ζωή. Γι’ αυτό σήμερα «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, ἅδου την καθαίρεσιν». Χάθηκε ὁ θάνατος. Το κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε την «ἀπαρχή» της «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αιωνίου» ζωής κοντά Του.

Μίλαγε με ενθουσιασμό και βεβαιότητα. Συγκινήθηκε. Σιώπησε λίγο και συνέχισε πιο δυνατά:

-Τώρα δεν ὑπάρχει χάος, θάνατος και νέκρωση, Ἅδης. Τώρα όλα χαρά, χάρις καί Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ μας.
Αναστήθηκε μαζί Του ἡ ανθρώπινη φύση. Τώρα μπορούμε καί μεῖς νά αναστηθούμε, νά ζήσουμε αἰώνια κοντά Του… Τί ευτυχία ἡ Ἀνάσταση! «Και σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αίτιον». Έχεις δει τα κατσικάκια τώρα την άνοιξη να χοροπηδούν πάνω στο γρασίδι, να τρώνε λίγο από τη μάνα τους και να χοροπηδούν ξανά; Αυτό είναι το σκίρτημα, το χοροπήδημα.

Έτσι έπρεπε κι εμείς να χοροπηδούμε από χαρά ανείπωτη για την Ανάσταση του Κυρίου και την δική μας. Διέκοψε πάλι το λόγο του. Ανέπνεα μία ευφρόσυνη ατμόσφαιρα.

-«Μπορώ να σού δώσω μία συμβουλή;» συνέχισε. «Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι μισό λεφτό στον εαυτό σου και να λες αργά-αργά αυτό το τροπάριο. Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου -και στη ζωή του κόσμου όλου- έγινε. Η Ανάσταση του Χριστού, ἡ σωτηρία μας. Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά πού σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου».

Μου’ σφίξε το χέρι λέγοντας:

-Σού εύχομαι να «σκιρτάς» από χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου το χάος από το οποίο μας πέρασε ο Αναστάς Κύριος, «ὁ μόνος ευλογητός των Πατέρων»… Ψάλε τώρα και το «Χριστός Ανέστη».

Υστερόγραφο δικό μου: «αληθώς Ανέστη»!!!
(Γεώργιος Παπαζάχος, καθηγητής Ιατρικής)

Απόσπασμα από το βιβλίο
«Προσέγγιση των γεγονότων της Μεγάλης Εβδομάδος
Ανιχνεύοντας τα σημάδια του Σταυρού και του Κενού Μνημείου»,
του Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου, εκδόσεις Επιστροφή.