ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ…

Κύριε, ἡ σκέψη μου περιστρέφεται σε μια σκηνή ἀληθινῆς μετανοίας. Λίγο πριν απο το Πάθος σου μια γυναῖκα, που ἔζησε σε πολλές ἁμαρτίες κάνει το ἔργο τῶν μυροφόρων. Αὐτή, που βυθίστηκε στη λάσπη ξεπερνάει τις μυροφόρες. Ζυμώνει τα μύρα με τα δάκρυα και με τους στεναγμούς της.
Σκύβει, καταφιλεῖ τα άχραντα πόδια, χύνει τα δάκρυα, τα σπογγίζει με τα μαλλιά τοῦ κεφαλιοῦ της. Ἔζησε στην ἀσέληνη νύχτα τῆς ἁμαρτίας.  Θυμᾶται την πτώση τῆς Εὔας, ζεῖ το φόβο της και … ἱκετεύει. Ἱκετεύει με πόθο : «Ἀμέτρητες οἱ ἁμαρτίες μου, Κύριε, ὅμως ἄβυσσος το ἔλεός σου. Συγχώρεσέ με». Δέξαι και την δική μου μετάνοια, κάτω ἀπόο το πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, Κύριε, και σῶσε με.
ΑΜΗΝ.

Ι. Μ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής & Κονίτσης